81 PUANIN KAÇINA TALİBİZ?

Biz buradan ne dersek diyelim ne yazarsak yazalım hiçbir şey değişmiyor Altaş Denizlispor’da. Daha önce de ifade ettiğim gibi ileri gitmeyi boşver, yerimizde bile sayamıyoruz. Her hafta performans olarak bariz bir geriye gidiş var takımda. ‘Bu kadar da eleştirme’ diyenler olabilir onlara da cevabım hazır. Bu takım sezonun ilk maçında kaybederken ilk elin günahı olmaz diyen bendim. Bandırmaspor’a kaybederken sezonun en iyi futbolunu oynadığımızı da yine bu köşeden ben ifade etmiştim. Yani diyeceğim şudur ki sakın kimse bana haksızlık yapıyorsun demesin. Biz de elin adamı değiliz ki takım kötü gittikçe üç maymunu oynayıp sessiz kalalım. Doğruları görüp ifade ettiğimiz gibi yanlışları da gün yüzüne çıkarmaya çalışıp doğruya sevk etmeye bir nebze katkımız olabilsin öyle değil mi?
Neyse… Ben özel hayatımda bile şiar edindiğim bir lafla mevzuya girmek istiyorum. Geçmişi bırak, önüne bak. Altaş Denizlispor için de şu an için konuşulacak, uygulanacak en doğru şey bu olsa gerek. Kötü bir 9 hafta, hatta çok kötü bir 9 haftayı geride bıraktık. 27 puanlık süreçten sadece 2 puan çıkarabilmek kötünün de ötesinde bir durum. Kaybettiğimiz 25 puana yanmaktansa kalan 27 haftada olası alınabilecek 81 puanın ne kadarını hanemize yazdırabilirizin hesabını yapmak en doğrusu olacaktır. Bu ortalamayla gidersek 8 puanla, yani rekor kötü puanla düşeriz orası da ayrı konu ancak, geçen sezon gibi sirkelenip küllerimizden doğarsak ben bu 81 puanın totalde 45-46’sını alırız diye düşünüyorum. Düşünüyorum çünkü geçen sezon 45 puanlık pastadan son 15 haftada 30 puanlık bir dilimi mideye indirmiş bir Horoz izledik. Bir daha neden olmasın.
Takım ümit vermiyor, ışık vermiyor, kahrediyor, üzüyor! Ancak şundan da eminim ki en az bizler kadar alınan kötü sonuçlar sonrası futbolcular da bizim kadar üzülüyorlar. Bunu neye dayanarak söylüyorum. Geçen 3-0 kaybettiğimiz Bolu deplasmanı sonrası kale arkasında bulunan taraftarlarla buluşan bir grup oyuncumuz (Ömer Şişmanoğlu ve Muhammed Gönülaçar başta olmak üzere) kendileri ile kısa bir görüşme yaptılar. Görüntüler bana da ulaştı ve şunu gördüm. Futbolcular gerçekten artık kazanabilmeyi, taraftarı sevindirmeyi çok istiyor. Taraftar ise halen ümidini kesmiş değil gönül verdiği takımından. Zaten kesmiş olsa havaların soğumaya başladığı şu dönemde saatlerce yol çekip Bolu deplasmanına da gitmezler. 
Kısacası yönetim, teknik heyet, futbolcular, taraftar kısacası tüm Denizli artık kazanıp düze çıkılmasını ve sahada tatmin eden belli bir rutini olan futbol istiyor. Gerek futbolda gerek normal hayatta bir şeyleri başarabilmek çok çalışmaktan geçiyor. Ben özellikle Boluspor maçından sonra futbolcuların 9 haftadır yapılan hatalardan ders çıkardıklarını ve Altınordu maçına bambaşka bir hüviyetle çıkacaklarını düşünüyorum. 
Altınordu tam dişimize göre bir ekip. Geçen sezon deplasmanda 10 kişi kalan rakibimiz karşısında öne geçip 2-1 kaybetmiştik. Ancak 1-0 kazandığımız iç saha maçında olsun deplasmanda olsun rakipten çok daha üstün oynamıştık. Yaralıyız ve bu yaraya gelecek en iyi merhem güzel bir Altınordu galibiyeti. Hafta içi kupada elde edilen tur, daha da önemlisi yeni sezonda elde edilen ilk resmi maç galibiyeti az da olsa takım için itici güç olabilir. Altınordu’yu mağlup edebilirsek bir seri başlangıcı yapar, kazanma alışkanlığı edinebiliriz. Yani neresinden bakarsanız bakın ben bu maçın final niteliği taşıdığını düşünüyorum. Kaybedersek başa sararız, kazanırsak çok şey kazanmış oluruz. Buradan futbolculara sesleniyorum. Ne taraftarlar olarak bizi üzün, ne de kendisinizi üzün. Çünkü taraftarlar olarak tahammülümüzün limitlerine geldik artık. Artık kazanmaya başlayın, biz de sizi başımıza tac edelim…