Pamukkale’nin beyazına, Buldan dokumasının zarafetine benzer bir kadın o: Engin Çaputçu. Hayatı; mücadeleyle yoğrulmuş, kayıplarla büyümüş ama asla pes etmemiş. Naifliği zarafetinden, gücü sevgisinden geliyor. Denizli’de kadın dayanışmasının, sosyal sorumluluğun ve vicdanın adı olan bu özel kadını tanımak, onunla aynı cümlede yer almak bile insana umut aşılıyor.
Fatma Engin Çaputçu, 14 Mayıs 1952’de Erzurum’da doğdu. Eğitimini İstanbul’da tamamladı. 1973 yılında rahmetli eşi Mustafa Çaputçu ile evlendi ve eşiyle birlikte kurduğu Seyran Gıda firmasında iş hayatına adım attı. 1996 yılında eşini kaybetti. Bu kırılma anı, bir kadının hem ayakta kalma hem de yeniden var olma hikâyesine dönüştü. Eşinin vefatının ardından, işlerine oğullarıyla birlikte yürütmeye devam etti. Hayat ona bir kez daha diz çöktürmek istercesine, 2015 yılında evlat acısını yaşattı. Denizli için çok kıymetli bir genç olan Sadık Emre Çaputçu’nun kaybı, onun hayatındaki en derin yara oldu.
Ama Engin Hanım susmadı. İçindeki anne belki sustu ama içindeki mücadeleci kadın, yüzünü onlarca çocuğa çevirdi. Burslar verdi, eğitim fırsatları sundu. Kayıp, başka bir çocuğun gülümsemesine vesile olduğunda bir nebze anlam buldu.
Bugün, Uluslararası Kadınlar Dayanışma Derneği (IWSA) Denizli Şubesi’nin başkanı olarak; kadınların, genç kızların, geleceğin kadın liderlerinin önünü açıyor.Geçmişi, bugünü ve geleceğe dair umutlarıyla Engin Çaputçu karşımızda…
Engin Hanım, sizi tanımak bile bir ayrıcalık. Bunca yılın birikimiyle başlayalım: Engin Çaputçu kimdir sizce?Engin Çaputçu:Ben bir Atatürkçü Cumhuriyet kadınıyım. Gençliğim, çocukluğım İstanbul’da geçti. Eğitimsürem İstanbul’da geçti. 1973 Yılında eşim Mustafa Çaputçu ile evlendim ve Denizli’ye geldim. İş hayatına eşimle birlikte kurduğumuz Seyran Gıda ile başladım, kurduğumuz hayat çok güzeldi ama erken kaybettim. O günden sonra hem anne hem baba oldum. Sonra evlat acısı… 2015’te oğlum Sadık Emre’yi kaybettim. O acı anlatılmaz. Ama sustum, çünkü başkalarının çocukları için konuşmam gerekiyordu. Acımı çığlıkla değil, umutla büyüttüm.
Bu acıları başkalarına umut olarak dönüştürdünüz. Sivil toplum yolculuğunuz da burada başlıyor sanırım?E.Ç.:Evet. Tam 25 yıl boyunca Özel Çocukları Koruma Derneği'nde gönüllü olarak çalıştım. Yönetim kurulunda da yer aldım. Ancak geçtiğimiz yıllarda istifa ettim. Şu an dernek üyeliğim devam ediyor ama artık aktif bir görevim yok. O çocuklar hâlâ kalbimde, hiçbir zaman elimi bu çocukların üzerinden çekmedim. Onlara her baktığımda içimdeki boşluk biraz olsun anlam buluyor. DOÇEV’in kuruluş sürecinde yer aldım. Her projede, her destek çalışmasında bir çocuk gülümsediğinde, kalbim biraz daha iyileşti. Acı geçmiyor ama başkaları için faydaya dönüşünce anlam kazanıyor.
Şu anda da IWSA Denizli Şubesi’nin başkanısınız. Neler yapıyorsunuz bu çatı altında?
E.Ç.:Uluslararası Kadınlar Dayanışma Derneği (IWSA), 1995’te seramik sanatçısı Ümran Baradan tarafından İzmir’de kuruldu. Ardından ilk kadın bakanımız Işılay Saygın devraldı. Onun vefatından sonra Jale Gelgör başkanlık görevini yürütüyor.Biz de Denizli Şubesi olarak aynı vizyonu sürdürüyoruz. Son projemizde Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde okuyan 17 kız öğrenciye burs verdik. Çünkü biliyoruz ki bir kadına dokunmak, bir toplumu dönüştürmektir. Eğitim, kadının en büyük gücüdür.
Aynı zamanda gezgin bir yazarsınız. “Dünyanın Renkleri” yazı diziniz büyük ilgi gördü…E.Ç.:Dünyanın renkleri yazı köşe mi bitirdim. Ruhum gezgin… Dünyada gezmediğim çok az ülke kaldı. İsviçre’den Endonezya’ya, Fas’tan Çekya’ya kadar birçok ülkeyi dolaştım. “Dünyanın Renkleri” yazı dizimde bunları paylaştım. Seyahat etmek sadece görmek değil, anlamaktır. Her yeni ülke bana yeni bir pencere açtı, her yazı da başka bir yol oldu bana.
Oğlunuz Levent Bey de Denizli’de çok sevilen bir isim. Onunla ilgili ne söylersiniz?E.Ç.:Levent, hem ailesine hem memleketine bağlı bir evlattır. Sessizdir ama derin düşünür, işini layıkıyla yapar. Onun duruşuyla gurur duyuyorum. Sadece oğlum değil; kardeşinin ardından benim sırtımı yasladığım dağ oldu. Varlığıyla güç verdi. Allah uzun ömür versin, ayakları hep sağlam bassın.
Üç torununuz var… Onlarla ilgili neler söylersiniz?E.Ç.:Torun başka bir sevda… Onlar hayatımın neşesi, içimdeki bahar. Mustafa, Elif ve Beren… Her biri ayrı bir ışık. Çocuklarımla büyüdüm, torunlarımla genç kalıyorum. Onlar yitirdiğimi geri getirmez belki ama kalbimi sarıyorlar. Her gülüşlerinde içim aydınlanıyor. Onlar geleceğe dair umutlarımın en güzel hali…
Son olarak, sizi hiç tanımamış birine ne söylemek istersiniz?E.Ç.:Vazgeçmeyin. Kadınlar birbirinin umudu olsun, rakibi değil. Cumhuriyet’in kadını olmak, güçlü olmak demektir. Ulu Önder Atatürk’ün dediği gibi: “Dünyada gördüğünüz her şey kadının eseridir.”
Ben yaşadım, çok şey gördüm. Ama hâlâ öğreniyorum. Hâlâ fayda üretmenin peşindeyim. Umut, birbirimize dokundukça çoğalıyor…
Son söz:Engin Çaputçu yalnızca bir birey değil, bir duruş… Acılardan geçmiş, ama ışığından vazgeçmemiş bir kadın. Evlat acısının gölgesinde umut büyütmüş, toplumun en kırılgan alanlarına merhem olmuş bir yürek. Onun hikâyesi; bir kadının sessiz gücünün, dayanışmayla nasıl toplumsal değişime dönüştüğünün en güzel örneği.
Ve biz biliyoruz: Engin Çaputçu gibi kadınlar oldukça, bu toprakların umudu hiçbir zaman tükenmeyecek.
Fatma Engin Çaputçu, 14 Mayıs 1952’de Erzurum’da doğdu. Eğitimini İstanbul’da tamamladı. 1973 yılında rahmetli eşi Mustafa Çaputçu ile evlendi ve eşiyle birlikte kurduğu Seyran Gıda firmasında iş hayatına adım attı. 1996 yılında eşini kaybetti. Bu kırılma anı, bir kadının hem ayakta kalma hem de yeniden var olma hikâyesine dönüştü. Eşinin vefatının ardından, işlerine oğullarıyla birlikte yürütmeye devam etti. Hayat ona bir kez daha diz çöktürmek istercesine, 2015 yılında evlat acısını yaşattı. Denizli için çok kıymetli bir genç olan Sadık Emre Çaputçu’nun kaybı, onun hayatındaki en derin yara oldu.Ama Engin Hanım susmadı. İçindeki anne belki sustu ama içindeki mücadeleci kadın, yüzünü onlarca çocuğa çevirdi. Burslar verdi, eğitim fırsatları sundu. Kayıp, başka bir çocuğun gülümsemesine vesile olduğunda bir nebze anlam buldu.Bugün, Uluslararası Kadınlar Dayanışma Derneği (IWSA) Denizli Şubesi’nin başkanı olarak; kadınların, genç kızların, geleceğin kadın liderlerinin önünü açıyor.Geçmişi, bugünü ve geleceğe dair umutlarıyla Engin Çaputçu karşımızda…Engin Hanım, sizi tanımak bile bir ayrıcalık. Bunca yılın birikimiyle başlayalım: Engin Çaputçu kimdir sizce?Engin Çaputçu:Ben bir Atatürkçü Cumhuriyet kadınıyım. Gençliğim, çocukluğım İstanbul’da geçti. Eğitimsürem İstanbul’da geçti. 1973 Yılında eşim Mustafa Çaputçu ile evlendim ve Denizli’ye geldim. İş hayatına eşimle birlikte kurduğumuz Seyran Gıda ile başladım, kurduğumuz hayat çok güzeldi ama erken kaybettim. O günden sonra hem anne hem baba oldum. Sonra evlat acısı… 2015’te oğlum Sadık Emre’yi kaybettim. O acı anlatılmaz. Ama sustum, çünkü başkalarının çocukları için konuşmam gerekiyordu. Acımı çığlıkla değil, umutla büyüttüm.Bu acıları başkalarına umut olarak dönüştürdünüz. Sivil toplum yolculuğunuz da burada başlıyor sanırım?E.Ç.:Evet. Tam 25 yıl boyunca Özel Çocukları Koruma Derneği'nde gönüllü olarak çalıştım. Yönetim kurulunda da yer aldım. Ancak geçtiğimiz yıllarda istifa ettim. Şu an dernek üyeliğim devam ediyor ama artık aktif bir görevim yok. O çocuklar hâlâ kalbimde, hiçbir zaman elimi bu çocukların üzerinden çekmedim. Onlara her baktığımda içimdeki boşluk biraz olsun anlam buluyor. DOÇEV’in kuruluş sürecinde yer aldım. Her projede, her destek çalışmasında bir çocuk gülümsediğinde, kalbim biraz daha iyileşti. Acı geçmiyor ama başkaları için faydaya dönüşünce anlam kazanıyor.Şu anda da IWSA Denizli Şubesi’nin başkanısınız. Neler yapıyorsunuz bu çatı altında?E.Ç.:Uluslararası Kadınlar Dayanışma Derneği (IWSA), 1995’te seramik sanatçısı Ümran Baradan tarafından İzmir’de kuruldu. Ardından ilk kadın bakanımız Işılay Saygın devraldı. Onun vefatından sonra Jale Gelgör başkanlık görevini yürütüyor.Biz de Denizli Şubesi olarak aynı vizyonu sürdürüyoruz. Son projemizde Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde okuyan 17 kız öğrenciye burs verdik. Çünkü biliyoruz ki bir kadına dokunmak, bir toplumu dönüştürmektir. Eğitim, kadının en büyük gücüdür.Aynı zamanda gezgin bir yazarsınız. “Dünyanın Renkleri” yazı diziniz büyük ilgi gördü…E.Ç.:Dünyanın renkleri yazı köşe mi bitirdim. Ruhum gezgin… Dünyada gezmediğim çok az ülke kaldı. İsviçre’den Endonezya’ya, Fas’tan Çekya’ya kadar birçok ülkeyi dolaştım. “Dünyanın Renkleri” yazı dizimde bunları paylaştım. Seyahat etmek sadece görmek değil, anlamaktır. Her yeni ülke bana yeni bir pencere açtı, her yazı da başka bir yol oldu bana.Oğlunuz Levent Bey de Denizli’de çok sevilen bir isim. Onunla ilgili ne söylersiniz?E.Ç.:Levent, hem ailesine hem memleketine bağlı bir evlattır. Sessizdir ama derin düşünür, işini layıkıyla yapar. Onun duruşuyla gurur duyuyorum. Sadece oğlum değil; kardeşinin ardından benim sırtımı yasladığım dağ oldu. Varlığıyla güç verdi. Allah uzun ömür versin, ayakları hep sağlam bassın.Üç torununuz var… Onlarla ilgili neler söylersiniz?E.Ç.:Torun başka bir sevda… Onlar hayatımın neşesi, içimdeki bahar. Mustafa, Elif ve Beren… Her biri ayrı bir ışık. Çocuklarımla büyüdüm, torunlarımla genç kalıyorum. Onlar yitirdiğimi geri getirmez belki ama kalbimi sarıyorlar. Her gülüşlerinde içim aydınlanıyor. Onlar geleceğe dair umutlarımın en güzel hali…Son olarak, sizi hiç tanımamış birine ne söylemek istersiniz?E.Ç.:Vazgeçmeyin. Kadınlar birbirinin umudu olsun, rakibi değil. Cumhuriyet’in kadını olmak, güçlü olmak demektir. Ulu Önder Atatürk’ün dediği gibi: “Dünyada gördüğünüz her şey kadının eseridir.”Ben yaşadım, çok şey gördüm. Ama hâlâ öğreniyorum. Hâlâ fayda üretmenin peşindeyim. Umut, birbirimize dokundukça çoğalıyor…Son söz:Engin Çaputçu yalnızca bir birey değil, bir duruş… Acılardan geçmiş, ama ışığından vazgeçmemiş bir kadın. Evlat acısının gölgesinde umut büyütmüş, toplumun en kırılgan alanlarına merhem olmuş bir yürek. Onun hikâyesi; bir kadının sessiz gücünün, dayanışmayla nasıl toplumsal değişime dönüştüğünün en güzel örneği.Ve biz biliyoruz: Engin Çaputçu gibi kadınlar oldukça, bu toprakların umudu hiçbir zaman tükenmeyecek. 
