Tarih 29 Eylül 1998'di.
Uzun bir süredir Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde tedavi gören şair, düşün insanı ve hiciv ustası Can Yücel taburcu olmuş, İzmir Özbek'teki evinde istirahate çekilmişti.
Medya Can Yücel'in peşindeydi.
O günlerde gazeteler ve gazeteciler arasında büyük rekabet vardı.
Yandaşlık ve yalakalık bu kadar yaygın değildi.
Bugünkü gibi tek havuzdan haberler alınıp yayınlanmazdı.
Aksine her gazete özel haber peşinde koşardı.
Yandaşlık ve yalakalık bu kadar yaygın değildi.
Bugünkü gibi tek havuzdan haberler alınıp yayınlanmazdı.
Aksine her gazete özel haber peşinde koşardı.
O yüzden bütün gazeteciler Can Yücel ile hastaneden sonra ilk röportajı yapmak için amansız bir yarışa girmişti.
Yücel ailesinin evinde telefon susmak bilmiyordu.
 |
| Nesrin Çoşkun |
Sonunda Hürriyet Gazetesi İzmir bürosundaki dostlarım muhabir Nesrin Çoşkun, Mine Özgüven ve fotomuhabiri Aykut Fırat randevu almayı başardı.
Büyük bir heyecanla Can Yücel'in Urla Özbek'teki evine gittiler.
Kendilerini Güler Yücel karşıladı.
Bahçede oturdular.
Biraz sonra Can Yücel geldi yanlarına.
Tedavi nedeniyle sağlıklı görünüyordu.
Ve de oldukça neşeliydi.
Çaylar içildi, sorular soruldu, fotoğraflar çekildi.
 |
| Aykut Fırat |
Can Yücel her soruya hiciv dolu cevaplar verirken, her cümlesinde gazeteleri düşündürüyordu.
Uzun bir şöyleşiden sonra röportaj bitmişti.
Gazeteciler diğer meslektaşlarına haber atlatmanın mutluluğunu yaşarken, Nesrin Çoşkun röportaj için Can Yücel'e teşekkür etti ve "Bugün benim doğum günümdü. Bu röportajla bana doğum günümün en değerli hediyesini verdiniz." dedi.
Can Yücel "hayır" dedi, “madem doğum günün, sana özel bir şeyler vermek gerek."
Sonra boş bir kağıt istedi.
Sonra boş bir kağıt istedi.
o kağıda şunları karaladı.
"CÜK OTURMADI.
Ömrümde çok yazı tura oynamak istedim.
Fırsat bulamadım.
Bu memlekette yazı ne gezer!
Dağ taş tuğra.
Can Yücel, 23/9/98
Özbekler"
Can Yücel'in o kağıda karaladığı bu dörtlük o kadar özeldi ki, daha önce hiç bir yerde söylenmemiş, hiç bir yerde yazılmamıştı.
Aradan tam 22 yıl geçti.
Gazeteci Nesrin Çoşkun 22 yıl önce doğum gününde Can Yücel'den aldığı bu çok değerli armağana gözü gibi baktı.
Hala arşivinde baş köşede saklıyor.
