HOŞGELDİN GÖKMEN!

Hoş geldin!

"Dünya Şairi"

Nâzım Baba yazmıştı ya;

"Kesilmiş bir kol gibi

omuz başımızdaydı boşluğun"

Gökmen!

Hoş geldin!..

Ayrılık uzun sürdü...

Özledik Gökmen!

Gözledik Gökmen...

Hoş geldin

Gökmen

Hoş geldin!..

 

xxx

 

Biz hiç umudu kesmedik...

Demokrasiden, hak, hukuktan...

Dolayısıyla ülkemizden!

Senin gibi!

O umut...

Yeryüzünün diğer adı değil miydi Gökmen?

 

xxx

 

Yüreğini vermeliydi insan sıktığı ele...

Kucakladığı dosta, dokunduğu omuza...

Gülümsediği yüze, baktığı göze, dinlediği söze...

Sen hepsine yakışıyorsun Gökmen...

Bir tek o "Beton Kutu''ya..

Silivri Zulümhanesi'ne yakışmadın/sığmadın o koca yüreğinle...

Eğilmeyen başınla, dimdik duruşunla sahte delil üreten kumpasçılara taviz vermedin!..

Kimse seni güçsüzleştiremedi.

Direnişin zulümeydi, simge oldun!

 

xxx

 

Kibir kutuplaştırma politikalarıyla kendilerini mükemmel sananlara!

Nefret, baskı, biat kültürüne; karşı...

Zeka ve bilgiyi kullanarak;

Yaşamanın; ‘’kendini adam etmek’’ demek olduğunu bilmeyenlere...

İnatla...

Dirençle...

Sen yine gazetecilik yapacaksın!

Yazacaksın kaldığın yerden!..

Madımak’ta yitirdiğimiz Hasret Gültekin der ki;

‘’Şairler şiir yazıyor,

ressamlar resim yapıyor ve biz ozanlar türkü söyler..

(Gazeteciler de yazarlar)

Dünya alışkanlıktan değil de

sevgi ve mutluluktan dönsün diye...’’

Yaz Gökmen Yaz!..

Sevgi umut barış doğa için..

Yolsuzlukları, hırsızlıkları hukuksuzlukları yaz..

174 gün önce nasıl yazdıysan; yine öyle yaz!..

 

 

Şiir ülkesine, yazın dünyasına sığındık duygularımızı da harmanlayıp bu yazıda;

"Kırılsa da kanadımız

Asiye çıksa adımız

Duyan duysun bilen bilsin

Böyledir bizim sevdamız!"

Özgürlük..Demokrasi..

Gazetecilik aşkımızı haykırarak!..

Hoşgeldin Gökmen...

Hoşgeldin Kardeşim Hoşgeldin...

 

Oben Ulu Burcu Ulu