VAR OLMAK SANATI

Bu bir tür hasret…

Yüzünde oluşmuş çizgilerin tümü parçalar halinde dikkatimi çekti. Yaşlanmışlığı ona bir kez daha yakıştıramadım. Gülüşü ben çocukken, o ise yaşlanmamışken, topraklarımızda var olan bağbozumları kadar güzeldi. Senelerdir bir yatağa bağlı kalıp tepkileri aksadığı için, bu duruma bir kez daha, derin bir nefeste ve tek seferde iç çektim. O durumda olsa da karşısında konuştuğum zaman sesimi hep duyardı. Dudaklarımı dahi kıpırdatamadım. Ağlasam hissederdi ve üzülürdü de. Yıllar önce aynı duruma dayanamadığı için karpuz posasına ip geçirerek bana bir tür araba yapmışlığı bile vardı. Ben ağlardım o ise dayanamazdı. Senelerce hayalini kurup bir türlü yanaşamadığım tren yolculuğuna, eğer ayağa kalkabiliyor, hatta benimle konuşabiliyor ve eskisi kadar güzel gülebiliyor olsaydı onunla çıkmak isterdim. Uzun seyahatler ve kısa ömürler üzerine, aynı dilin farklı yalanlar içeren cümleleriyle ona hitap edip sonra yaşlanmaması gerektiğini söylerdim. Bu bir tür hasret; hem geçmişe hem de hiç geçmemişe.

 

Bu bir tür mücadele…

Elinde bir demet şans oyunu ile oturduğumuz kahvehaneye giriş yaptı. Kazındığı ve belli ölçütlerde benzerlik yakalandığı takdirde kazandıran oyunlardan oynatıyordu. Belli ki; sabahtan beri o oyunları oynatma konusunda çok da başarılı olamamıştı. Elinde kocaman bir deste ile karşıma geldiğinde yüzü gülüyordu. Tüm masalara uzattığı ve birkaç mani ile desteklediği o desteyi bana ve arkadaşlarıma da uzattığında heybemde bir tomar para olmasını diledim. Fakat hiçbirimizde öyle bir durumun var olmadığını fark etmiş olacak ki bizim oturduğumuz masaya bir tek mani okumadan hemen ellerini geri çekti. Üşümüş olduğu ve muhtemelen bakmakla yükümlü olduğu insanlar var olduğunu gecenin bir yarısı işini yapmaya çalıştığı için tahmin etmiştim. Ceplerimdeki tüm bozuk paraları döktüğümde, sadece içemeyeceğim bir veyahut iki bardak çaydan vazgeçtim. Evine daha erken dönmesini istiyordum. O ise tüm hırslarından vazgeçti, ‘’Bi’ bardak daha çay için evlat, çıkmıyor zaten hiçbir şey, kazımayın.’’ dedi ve gitti. Bu bir tür mücadele; hem insanoğluna hem de hiç insan olamayana.

 

Bu bir tür kader…

Eline bıçağı hiç düşünmeden alalı sadece yirmi saniye olmuştu. Gözlerimi kapadım önce, kulağıma gelen onlarca ses arasından duymaya dayanamayacağım tek bir ses olacaktı. Kuru kalabalık içerisinde çaresiz bekliyordum. O anda kör olsam veyahut işitme yetimi kaybetsem hiç ses çıkarmazdım. Harçlık biriktirerek alınan futbol topları erkek çocukları için ilk babalık deneyimidir. Dişinden, tırnağından hatta türlü şekerlemelerinden bile fedakarlık ettirir adama. Sonra da paylaşmayı öğretir. Ellerini havaya kaldırıp, tüm okulun önünde topumu keseli henüz on saniye olmuştu. Mahşer günü kalabalığı orada ses çıkarmadan beni izliyor gibiydi. İsrafil Aleyhisselam’ın üflemediği sur o anda içimde büyük bir kıyamet gibi koptu. İnsanlar nasıl bu kadar kötü olabilir diyeli sadece dokuz küsur sene oldu. Seneler sonra kendimi bir okulun bahçesinde top oynayan öğrencilere göz kulak olmak için buldum. Bu bir tür kader; hem yaraya hem de hiç yaralanmayacak olana.

 

Bu bir tür hazan…

Ekinoksta doğan güneş bile bizi aydınlatamaz artık. Yeryüzünün ve benim dengemi sen bozdun. Bu kısa ve kocaman bir ağıt hem geleceğe hem de hiçbir zaman gelemeyeceğe. Oluşturduğun karanlık çamurlu dehlizlere ve bana ömrüm boyu yetebilir. Bu bir tür hazan yalnızca.