Yıl 1981'di.
12 Eylül darbesi karşısına çıkanı tankla, topla, tüfekle ezip geçiyordu.
Ülkenin dört tarafında sıkıyönetim ve sokağa çıkma yasağı vardı.
Demokrasi ve Basın Özgürlüğü postal altındaydı.
Merkez medya Resmi Gazete olmuştu.
Sayfalarda tek olumsuz haber yoktu.
Yandaşlar darbecileri alkışlıyordu.
Köşe yazarları generallerin paltosunu tutuyordu.
Muhalif olanların çoğu korkmuş, susmuştu.
Körler sağırlar birbirini ağırlıyordu.
Ama korkmayanlar da vardı.
Bunlar palto tutmayıp, kafa tutanlardı.
*. *. *
Ankara Sıkıyönetim Komutanı Korgeneral Recep Ergun defalarca uyardığı gazeteciye sert ifadelerle baktı ve kışlada komut verir gibi konuştu.
"Seni son kez uyarıyorum, dergiyi bir an önce kapat... Yarın olacaklardan ben değil, sen sorumlusun. Dikkatli ol."
Korgeneral Recep Ergun'un karşısındaki gazeteci Nahit Duru'ydu.
Arayış Dergisi'nin Yazı İşleri Müdürüydü..
Bülent Ecevit ve bir avuç yürekli gazeteciyle dergiyi çıkarıyorlardı.
Arayış, darbe sonrası özgürlükten, adaletten söz eden ender yayın organıydı.
O yüzden darbecilerin hedefindeydi.
Nahit Duru bol apoletli generali dinledi, kalktı gitti..
Sonra hiç bir şey olmamış gibi dergiyi çıkarmaya devam etti.
İlahlar kızdı.
Dergi toplatıldı.
Nahit Duru hakkında soruşturma açıldı.
Mahkeme sonunda Ulucanlar Cezaevine konuldu.
*. *. *
Nahit Duru hapisten çıktıktan bir süre sonra benim müdürüm oldu.
Ağabeyim ve ustamdı.
Bana gazeteciliği öğreten insandır.
Meslek ilkelerini, dürüstlüğü ve dik duruşu ondan öğrendim.
Ama hepsinden önce insanlığı.
Sadece ben değil benim gibi çok arkadaşımda büyük emeği var
Az önce okudum.
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Nahit abiyi Burhan Felek Basına Hizmet Ödülü'ne layık görmüş.
Geç kalmış ama doğru bir karar.
Medyanın bugün içine düştüğü bu kör karanlıkta, Nahit Duru gibi aydınlıklar ödüllendirilmeli.
Palto tutanlar değil, kafa tutanlar alkışlanmalı.
Nahit abiyi tüm yüreğimle alkışlarken, kendisine defalarca da teşekkür ediyorum.
İyi ki, ustam müdürüm oldu.
Gösterdiği yol namus, vicdan ve adalet yoluydu.
O yoldan dönmeyi hiç düşünmedim.
