Merhaba Yarın,
Öncelikle senden özür dilerim. Geçtiğimiz iki hafta sana mektup yazamadım. Ama sen de biliyorsun; bu aralar, hep beraber “hayır”lı bir iş için koşturup duruyoruz. Malum; 16 Nisan tarihi bir gün. Kullanılacak her bir oy, vatanımız, bayrağımız ve milletimiz için tam bir varlık yokluk meselesi haline dönüşmüş durumda. Yaşayan bizleri bırak, doğacak çocuklarımızın, torunlarımızın “nasıl bir Türkiye’de yaşayacağına” karar vereceğiz.
İşte bu tarihsel sorumlulukla, hemen her gün farklı bir ilçe ya da köydeyim. Yarınlara “neden hayır” demeleri gerektiğini anlatıyorum. Bu yüzden sana mektup yazmaya fırsat bulamadım. Kusuruma bakma.
Bu arada örgütümün bana verdiği görevle de yetinmiyorum. Doğru bildiğim, kampanyamıza katkı koyacağına inandığım farklı alanlarda da çalışmalar yapıyorum. Tek başıma mı? Elbette değil. Tıpkı senin gibi “memleket sevdalısı” olan bir grup Yarın ile iki proje ürettik şimdilik; Sosyal medyadan, gazete ve televizyonlardan sen de izlemişsindir mutlaka.
Birinci projemizde; “Cemilem” türküsünün sözlerini bugüne uyarladık. “Hayır decez gari” adı altında bir klip çektik. Adeta Türkiye fotoğrafını, milletin ruh halini yansıttık. Dedik ki; “ bu ne çıldırtan denge/ yaprak döker bir yanımız/ bir yanımız bahar bahçe”. Onlarca şehidimizin olduğu bir günde, düğün programını bile iptal etmeyen muktedirleri, küçük bir azınlık, tüm zenginlikleri yaşarken, kuru soğana bile muhtaç olanları, bu yaşananlarla milletimizin adeta çıldırma noktasına geldiğini hatırlatmak istedik. Ak-troller hemen saldırdı tabi, bir de içimizdeki İrlandalılar… Ama olsun, milyonlarca Yarına ulaştık ve derdimizi anlatmaya çalıştık. Klibimiz, şu anda ülkenin dört bir yanında ve sokakta, yani hayatın içinde “hayır” kampanyalarında kullanılıyor. Memleket sevdalısı bizler de doğru bir proje yapmış olmanın haklı mutluluğunu yaşıyoruz.
İkinci projemizde ise; “Neden hayır decez gari?” sorusunun yanıtını anlatmaya çalıştık. Türkiye’yi bir köy ölçeğine indirgedik. Şu Anayasa maddelerine “evet” dediğimizde neler olabileceğini, bir kısa film formatında ele aldık. Sanat ve teknik yönden profesyonel bir ürün de çıkarabilirdik. Ama öyle yapmadık. Tamamen amatör ruh ve teknikle bu işi kotarmalıyız diye düşündük. Çünkü amacımız; bir sanat eseri yaratmak yerine, olabildiğince mütevazi bir ürünle, çarpıcı gerçeği halkımıza sunmak olmalıydı. Öyle de yaptık. Kısa filmde bizzat köylülere görev verdik. Teknik ekipten de amatör bir ruhla yararlandık. Aslında aylardır yürüttüğüm alan çalışmasında kullandığım dilin, verdiğim örneklerin kısa bir kesitini sunduk bu kısa filmde. Daha 48 saat bile geçmeden yüz binlerce Yarına ulaşabildiğimize göre, şu cümleyi rahatlıkla kullanabilirim; “Bu projeyi de gerçekleştirip, halkımızın bilgilenmesine katkıda bulunarak ne iyi etmişiz.” At-troller yine görev başına geçmiş, küfürler de dahil her türlü saldırıyı gerçekleştiriyorlar ya; onların da canı sağolsun. Biz, daha aydınlık bir Türkiye’yi o kardeşlerimiz için de istiyoruz, bilirsin…
Şunu da belirtmeden geçemeyeceğim; Bu projeleri gerçekleştirirken, çalışmaların bir öznesi olan, ya da üretime aktif olarak katılamayan Yarınlarımız arasından, istemeden de olsa kırdığım, üzdüğüm kardeşlerim olmuştur mutlaka. Kusurumu, yaşadığımız olağanüstü dönemin hassasiyetine versinler lütfen. Malum, bu sürecin telafisi yok. Ve memleket sevdalısı bizlerin, her an bir fazla Yarına ulaşıp gerçekleri anlatmak gibi bir sorumluluğumuz var.
İşte sevgili Yarın,
Şimdi senden küçük bir ricam var; Hazırladığımız her iki projeyi de izle ve başkalarının da izlemesini sağla lütfen. Hedefin her gün, henüz kararını verememiş en az bir kişiye daha ulaşmak ve onu ikna etmek olmalı. Bunu zaten yaptığını biliyorum. Ama bu projelerden de yararlanarak daha verimli olacağına, sonuçta da daha mutlu olacağına inanıyorum. Şunun şurasında sayılı günler kaldı. Ama tüm samimiyetimle sana diyorum ki; Biz haklıyız ve bu sefer hep beraber başaracağız!.. Ülkemize, halkımıza, ailene ve kendine çok iyi bak e mi.
